Czasami przeszłość nie mieszka za nami. Mieszka w nas.

Jest późny wieczór. Dom cichnie, obowiązki dobiegają końca i wreszcie pojawia się chwila ciszy. Właśnie wtedy wracają wspomnienia. Nie osoba ani wydarzenie, lecz myśli: „Gdybym wtedy powiedział coś innego…”, „Dlaczego na to pozwoliłam?”, „Jak mogłem tego nie zauważyć?”. Organizm reaguje tak, jakby wszystko działo się ponownie.

W gabinecie psychologicznym wiele osób mówi: „Nie rozumiem, dlaczego ciągle do tego wracam.” To naturalne. Psychika nie działa jak szuflada, do której można schować bolesne doświadczenia. To, czego nie przeżyliśmy do końca, często wraca pod postacią napięcia, lęku, perfekcjonizmu czy trudności z zaufaniem.

Rozpamiętywanie a pamiętanie

Pamiętać nie znaczy rozpamiętywać. Pamięć jest naturalna. Rozpamiętywanie to ciągłe odtwarzanie tej samej historii z nadzieją, że znajdziemy odpowiedź, która cofnie ból. Niestety są pytania, na które nie istnieje odpowiedź przynosząca ukojenie.

Akceptacja nie oznacza zgody na krzywdę. Oznacza uznanie, że wydarzenie miało miejsce i nie można go już zmienić. Dopiero wtedy energia może zostać skierowana na budowanie teraźniejszości.

Dlaczego umysł wraca do przeszłości?

Mózg zapamiętuje zagrożenia znacznie lepiej niż przyjemności. Dawniej pomagało to przetrwać. Dziś ten sam mechanizm sprawia, że trudne relacje, strata czy odrzucenie pozostają żywe przez
wiele lat. Powracające wspomnienia nie świadczą o słabości – są próbą ochrony przed kolejnym zranieniem.

Proces odpuszczania

Odpuszczenie nie zaczyna się wtedy, gdy przestajemy pamiętać. Zaczyna się wtedy, gdy przestajemy walczyć z faktem, że pamiętamy. Im mocniej próbujemy nie myśleć o bolesnym doświadczeniu, tym częściej ono wraca.

Psychoterapia pomaga zmienić nie przeszłość, lecz sposób, w jaki ją rozumiemy i opowiadamy. Zmiana narracji pozwala odzyskać wpływ na teraźniejszość.

Ćwiczenie terapeutyczne

Usiądź spokojnie z kartką papieru. Wyobraź sobie siebie z dnia, w którym wydarzyło się coś bardzo trudnego. Następnie napisz do tej osoby kilka zdań z perspektywy obecnego siebie. Nie oceniaj.  okaż zrozumienie i współczucie. Zastanów się, jakich słów najbardziej wtedy potrzebowałeś.

Pytania do refleksji

• Jakie wydarzenie najczęściej wraca do moich myśli?
• Co próbuję odzyskać, wracając do tej historii?
• Czy szukam odpowiedzi, czy poczucia kontroli?
• Jakimi słowami opisuję siebie od tamtego wydarzenia?
• Co zmieniłoby się w moim życiu, gdybym przestał codziennie prowadzić tę samą wewnętrzną rozmowę?

Zanim zamkniesz tę stronę …

Nie musisz zapomnieć, aby odzyskać spokój. Niektóre wydarzenia pozostaną częścią Twojej historii. To nie one jednak muszą decydować o Twojej przyszłości. Odpuszczenie nie oznacza, że przeszłość była nieważna. Oznacza, że od dziś coraz większe znaczenie ma to, co jeszcze przed Tobą.